Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Το κατευόδιο στον Γιάννη Παπανικόλα


Οι στιγμές είναι απίστευτα δύσκολες και ο πόνος αλλά και τα ερωτηματικά, μπροστά στον θάνατο ενός νέου ανθρώπου, δεν μπορούν να προσδιοριστούν.

Μια κοινωνία «παγωμένη», θα πρέπει να αποχαιρετίσει έναν άνθρωπο που φεύγει νέος και έχει αφήσει το στίγμα του σ’ αυτήν, τόσο ως άτομο όσο και εκ της ιδιότητάς του. Το κατευόδιο είναι επιβεβλημένο αλλά πολύ σκληρό, μέσα στον πόνο της μάνας και του πατέρα, της συντρόφου, των παιδιών, που θα δουν τον δικό τους άνθρωπο να φεύγει για ταξίδι χωρίς επιστροφή και με το θρήνο τους θα εκφράζουν το μεγάλο και αναπάντητο ερώτημα, ΓΙΑΤΙ!

Ο Γιάννης Παπανικόλας σήμερα θα φύγει για αλλού, σε μέρη που κανείς δεν γνωρίζει, σε πορείες που δεν θα είναι γήινες, πορείες που έκανε στα λίγα χρόνια της ζωής του, από μικρό παιδί στο Χωριό, στο Πανεπιστήμιο, στην Κάλυμνο ξανά, να προσφέρει την επιστήμη του στους ανθρώπους που γνώριζε και τον ήξεραν καλά από παιδί.

Δεν επέλεξε να ακούσει τις σειρήνες που τάζουν στους νέους επιστήμονες πλούτο και διακρίσεις  στα ξένα, δεν απέστρεψε το βλέμμα από το νησί του, αλλά γύρισε σ’ αυτό, γεμάτος γνώσεις και διάθεση να προσφέρει στον πόνο και στην αγωνία των Καλύμνιων, κρατώντας το νήμα της καταγωγής από τα Τσούκουα.

Στο κατευόδιο σε λίγη ώρα στην Παναγία των Τσουκουών, λίγο πιο πάνω από τον φούρνο της οικογένειάς του, που με το ζύμωμα και τα ξενύχτια, έδωσαν στον Γιάννη την ώθηση να διακριθεί ως επιστήμονας, θα είναι όλοι εκεί, μια μικρή νησιωτική κοινωνία, να τον αποχαιρετίσει και ο κάθε ένας να του πει πως δεν θα ξεχαστεί. Θα είναι πάνω απ’ όλα οι Χωριανοί, να χαιρετίσουν το δικό τους παιδί, όπως ξέρουν εδώ και αιώνες να ξεπροβοδίζουν τα νιάτα, καθώς τα «βρίσκει ο χάρος στο φτερό».

Καλό κατευόδιο Γιάννη, πλούσια η γλώσσα μας, αλλά τελικά οι λέξεις είναι φτωχές, για να περιγράψουν όλο αυτό τον πόνο.

«Παλμός της Καλύμνου»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου