Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

"Santa ... μούτρα μας" - Μια "καυτή" σάτιρα του μικροαστικού καθωσπρεπισμού



Η Θεατρική Ομάδα Καλύμνου, μέσα στην "αναμπουμπούλα" των εκλογών αλλά και των εορτών, ήλθε να δώσει μιαν άλλη διάσταση στην τοπική πραγματικότητα και ανέβασε μια "σκληρή" σάτιρα με το έργο "Santa μούτρα μας", μια Παριζιάνικη κωμωδία, όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή.
 Σε μια κοινωνία όπου η θεατρική αλλά και γενικότερα η καλλιτεχνική παιδεία δεν γνώρισε ποτέ μια σημαντική ανάπτυξη, με εξαιρέσεις τις προσπάθειες που έχουν γίνει εδώ και χρόνια από την ΘΟΚ αλλά και άλλες ομάδες και καλλιτεχνικούς συλλόγους, οι "ερασιτέχνες" ηθοποιοί της Κατερίνας Κλωνάρη,  με την σκηνοθετική της "καθοδήγηση" έδειξαν για μια ακόμη φορά πως μπορούν να τολμούν το ασυνήθιστο, να μην βολεύονται στο (όχι εύκολο βέβαια) κλασικό ρεπερτόριο, αλλά να ανοίγονται σε ήδη που "ξεβολεύουν" τον θεατή αλλά και τον προκαλούν.
 
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο ανακαινισμένο πλέον "Θεατράκι" του Δήμου, απευθύνονταν σε όλους και ... έδινε στον καθένα αυτό που ζητούσε, το γέλιο, την κωμική διάσταση, αλλά και την συνειδητοποίηση της παρακμής μιας μικροαστικής νοοτροπίας και ... κυριαρχίας. Σήμερα που έχουν καταρρεύσει όλα τα "στεγανά" και κυρίως ο "καθωσπρεπισμός" της μικροαστικής τάξης, μετά την "επέλαση" των πολιτικών που την εξαθλίωσαν οικονομικά και την άφησαν "ολόγυμνη" απέναντι στην πραγματικότητα, μπορεί κανείς με "νηφάλιο" μάτι να προσεγγίσει την παράσταση της ΘΟΚ και να γελάσει με την καρδιά του, ίσως και μετά ... μπροστά στον καθρέπτη του.


Ο χρόνος δεν ήταν, επιμελημένα,  ξεκάθαρος και μόνο το όμορφα στημένο σκηνικό της δεκαετίας του 70'  παρέπεμπε σε μιαν άλλη εποχή,  ενώ δεν απείχε καθόλου από το σήμερα. 


Παραμονή Χριστουγέννων στην Παριζιάνικη περιοχή της Μονμάρτης, σε ένα γραφείο "συμπαράστασης σε απελπισμένους" ξετυλίγεται το σκηνικό της ιστορίας. Δημόσιοι υπάλληλοι παρέχουν "ψυχολογική στήριξη" σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της απελπισίας. Ο ένας (Σωτήρης Βαγιανός) καμαρώνει  που έχει μάθει απ' έξω τα υποτιθέμενα "λόγια παρηγοριάς" κλείνοντας κάθε φορά την πανηγυρική του "ανθρωπιστική" παρέμβαση με την αποστροφή της ηρωίδας του "Όσα παίρνει ο άνεμος". Δίπλα του η αξιαγάπητη συνάδελφός του (Σέβη Πανάτου), που ακόμα δεν έχει ξεπεράσει την αποτυχημένη της σχέση με τον καταπιεσμένο ομοφυλόφιλο σύντροφό της, ζώντας μέσα στην μοναξιά και στην ανούσια καθημερινότητά της. Η εμφάνιση της ξαδέλφης της (Κατερίνα Ιερομονάχου) που φέρει στην κοιλιά της το αγνώστου πατρός έμβρυο και προσπαθεί να ξεφύγει από την βίαιη παρουσία του "πρωτόγονου" εραστή της (Θανάσης Παστρικός), που οι ευαισθησίες του ξεκινάν και σταματάνε στην "φαλλική του επιβεβαίωση", ενώ η αναπάντεχη εμφάνιση του ομοφυλόφιλου μοναχικού, πρώην συντρόφου της υπαλλήλου (Σπύρος Ζαϊρης), ο οποίος έχοντας πια βουλιάξει μέσα στην ίδια του την ύπαρξη, ανίκανος να υποφέρει ακόμα και την "τραβεστί" μετάλλαξή του, καταφεύγει στην ανύπαρκτη συμπαράσταση των "ειδικών" και το τέλος του είναι πια προδιαγεγραμμένο. Η απαραίτητη φιγούρα για να ολοκληρωθεί η παρακμή, έρχεται από την μοναχική και ξεπεσμένη ρωσίδα (Στέλλα Χαραμαντά), που ζητά, σε μια ύστατη στιγμή αδυναμίας να υποφέρει την μοίρα της, την ελάχιστη συνύπαρξη με αυτούς που όχι μόνο δεν θα την ανακουφίσουν για λίγο, αλλά είναι ακόμα ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από την ίδια και για αυτό εκείνη τολμά να κάνει την "ηρωική έξοδο" και να αποποιηθεί την ανούσια συνέχιση της ύπαρξής της. 


Η τελευταία ήταν μια συγκλονιστική παρουσία και η Στέλλα Χαραμαντά έδειξε πως διαθέτει ταλέντο και προσόντα ενός καρατερίστα που μπορεί να "υποστηρίξει" μια περσόνα, η οποία μπορεί να χαθεί εύκολα μέσα στον ρόλο και στο συνολικό έργο. Ο "παλαίμαχος" Θανάσης Παστρικός, σε δύσκολα εγχειρήματα της ΘΟΚ, δείχνει πως έχει την ικανότητα να στηρίζει μια παράσταση, ενώ η "μεταμόρφωση" του Σπύρου Ζαϊρη δεν ξέφυγε προς το αστείο και το γελοίο, αλλά ανέδειξε την τραγικότητα του προσώπου. Ο "υποτονικός και  πνιγμένος στην ρουτίνα"  μικροαστός υπάλληλος, δόθηκε από τον Σωτήρη Βαγιανός αρκετά ικανοποιητικά, με την Σέβη Πανάτου να προσφέρει την ανάλαφρη εικόνα μιας γυναικείας φιγούρας που πλανιέται άσκοπα μέχρι να φτάσει ... εκεί που δεν γνωρίζει, ενώ την  "αφέλεια" της γυναίκας που απλώς "σέρνεται" με την τυχαία ύπαρξή της, αλλά μένει στο τέλος και συνεχίζει, εμπιστεύτηκε η σκηνοθεσία στην Κατερίνα Ιερομονάχου, που ανταπεξήλθε σε σημαντικό βαθμό. 


Μια παράσταση που, όπως προαναφέρθηκε, στήθηκε για όλα ... τα γούστα και τις προσεγγίσεις. Χωρίς υπερβολές, πρόσφερε γέλιο αλλά άφησε να αναδειχτεί το υπαρξιακό των εγκλωβισμένων μικροαστών και το "αιώνια αλώβητο" κοινωνικό περιθώριο, αλλά και τους μικρόψυχους της καθημερινότητας που επιβιώνουν, τυχαία βέβαια, αλλά πάντα τα καταφέρνουν, ενώ εκείνοι που έχουν συντηρήσει στα βάθη της συνείδησής τους κάποια υγιή ψήγματα, στο τέλος συντρίβονται. 


Πρέπει πάντα να αναφέρονται οι υπόλοιποι συντελεστές, γιατί πίσω από τα σκηνικά και τους ρόλους των ηθοποιών, αυτοί στέκονται και υποστηρίζουν κάθε προσπάθεια και είναι:  

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Κλωνάρη, Κουστούμια: Ειρήνη Κωλέττη, Μακιγιάζ: Γρηγορούλα Κακιά, Σκηνικά: Χρήστος Μανιάς, Ντεκόρ: Άρια Κασσαπάκη, Μουσική επιμέλεια και Κονσόλα ήχου : Παντελής Τρικοίλης, Φωτισμός: Ειρήνη Λάμπρου, Φροντιστήριο και υποβολή: Καλλιόπη Μαραγκού, Επιμέλεια προγράμματος: Ελευθερία Παπουτσάκη και Κατερίνα Ιερομονάχου, Εξώφυλλο: Ειρήνη Παστρικού, Τεχνικός: Θανάσης Παστρικός

















"Παλμός της Καλύμνου"
  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου