Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Η «μονοτονία» των δημοσκοπήσεων, η «τάση» της κοινωνίας και η «αγοραφοβική» αριστερά

Δεν προκαλεί πλέον έκπληξη το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις δημοσκοπήσεις και μάλιστα δείχνει να έχει σημαντικό προβάδισμα, που στην τελευταία μέτρηση που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Ποντίκι», είναι μπροστά 3 μονάδες, έναντι της ΝΔ που έχει «κολλήσει» γύρω από το 20%.



Μια φυσιολογική εξέλιξη, που δείχνει ότι το πολιτικό σκηνικό, τουλάχιστον σε δημοσκοπικό επίπεδο, έχει πλέον ξεκαθαριστεί και πως για το επόμενο διάστημα τα νούμερα θα είναι, πάνω κάτω, τα ίδια.

Παράλληλα ούτε και η πορεία των άλλων κομμάτων προκαλεί κάποια έκπληξη, αφού είναι πια δεδομένη η «κατρακύλα» του ΠΑΣΟΚ, η σταθεροποίηση των ποσοστών του ΚΚΕ και των ΑΝΕΛ, ενώ η ΔΗΜΑΡ παλεύει να εξασφαλίσει το εισιτήριο για την επόμενη βουλή, όποτε κι αν προκύψουν εκλογές.

Η «ανάγνωση» των διαφόρων  δημοσκοπικών δεδομένων

Η «ανάγνωση» των δημοσκοπικών δεδομένων, πρέπει πλέον να γίνεται σε μιαν άλλη βάση και όχι σ’ αυτήν των ποσοστών των κομμάτων.

Συγκεκριμένα πρέπει μέσα από τα ευρήματα των μετρήσεων, να δίνεται ιδιαίτερη βάση στην τάση που υπάρχει μέσα στην κοινωνία, τόσο σε σχέση με τους πολιτικούς σχηματισμούς, όσο και με το γενικότερο κλίμα που υπάρχει σήμερα στην χώρα.

1, Καταρχάς χρήζει προσοχής η τάση που αφορά την ΧΑ, που έχει χάσει την ανοδική της πορεία αλλά κινείται σταθερά μεταξύ 11 και 12%, όταν η μισή της ηγεσία είναι στην φυλακή και οι άλλοι μισοί υπόδικοι.  Διαπιστώνεται λοιπόν η ύπαρξη της λεγόμενης «ψήφου διαμαρτυρίας», που καταλήγει στην ναζιστική ακροδεξιά. Το γεγονός αυτό, επαληθεύεται και από το πολύ χαμηλό ποσοστό του 2% που δίνουν οι ερωτώμενοι ως απάντηση για την προοπτική διακυβέρνησης.

2, Το δεύτερο δεδομένο είναι το ποσοστό που συγκεντρώνουν τα δύο κόμματα που κυβερνούν. Σήμερα την χώρα κυβερνά μια μειοψηφία του 25%, που παλεύει με κάθε μέσο να κρατηθεί στην εξουσία, χωρίς την στοιχειώδη νομιμοποίηση.

3, Τα δυο κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, έχουν ποσοστά που δεν ανταποκρίνονται σε δυνάμεις ικανές να κυβερνήσουν από μόνες τους, ενώ έχουν απέναντί τους το 35% περίπου, το οποίο δεν θεωρεί κανέναν από τους δυο ότι είναι σε θέση να αποτελέσουν πυρήνες κυβερνητικών σχηματισμών.

«Υποτονική», αδιάφορη και απελπισμένη η ελληνική κοινωνία

Αν «διαβάσει» κανείς τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, διαπιστώνει μια τάση στην κοινωνία, που δείχνει ότι έχει γυρίσει το πρόσωπο στο πολιτικό σύστημα.

Καταρχάς πρέπει να επισημανθεί ότι οι  πολίτες δεν νομιμοποιούν πλέον  την σημερινή κυβέρνηση. Αυτό είναι ξεκάθαρο αν ληφθεί υπ’ όψιν το ποσοστό των δύο κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση, το οποίο μετά βίας αγγίζει το 25-26%. Επιπλέον στις ερωτήσεις που τίθενται  για την αποτελεσματικότητα των χειρισμών του κυβερνητικού σχήματος και για τις προοπτικές της χώρας, με βάση την σημερινή πολιτική, οι απαντήσεις των πολιτών είναι περισσότερο από αποκαρδιωτικές. Άρα όχι μόνον σε ποσοστό αλλά και σε σχέση με την κοινή γνώμη, η δικομματική κυβέρνηση των «Σαμαρά – Βενιζέλου», στερείται την όποιας αποδοχής.

Τα πιο σημαντικά ευρήματα είναι εκείνα που δείχνουν την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη στην οποία βρίσκεται στο σύνολό της.

Η έρευνα που πραγματοποίησε το  ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ,  που έγινε σε συνεργασία με την εταιρία MARC A.E, δείχνει ότι στα πρόθυρα της οικονομικής ασφυξίας βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος  των ελληνικών νοικοκυριών

«Αναποφάσιστοι» οι … αναποφάσιστοι

Οι διάφορες μετρήσεις που γίνονται τελευταία, αναδεικνύουν ως πρώτο κόμμα τους … «αναποφάσιστους», οι οποίοι στην ερώτηση που κλίνουν περισσότερο, απαντούν «σε κανέναν»! Αυτό το ποσοστό των αναποφάσιστων, που δείχνει να παραμένει … «αναποφάσιστο», καταδεικνύει την κρίση του πολιτικού συστήματος, το οποίο δεν πείθει πλέον την κοινωνία.

Η «αγοραφοβική» αριστερά των … αντιφάσεων

Η αριστερά αποτελεί πλέον τον ισχυρό πόλο των δημοσκοπήσεων. Φαίνεται ότι η «εκτίναξη» από το 4%,  στα σαλόνια" της αξ. Αντιπολίτευσης, έχει οδηγήσει τον χώρο σε μια «αμηχανία», που μεταφράζεται από την μια σε μια «αγοραφοβική» πρακτική, σε σχέση με τις συνεργασίες και την διαμόρφωση ενός ευρύτερου μετώπου της ανατροπής και από την άλλη προχωρά σε «σπασμωδικά» ανοίγματα προς  πολιτικές δυνάμεις και ομάδες, που ακόμη και σήμερα κινούνται στον ευρύτερο χώρο των μνημονιακών πολιτικών, ενώ είναι ακόμη «νωπή»  η συναίνεσή τους στα επαχθή και καταστροφικά μέτρα.

Δείχνει σαν να μην μπορεί να διαχειριστεί την δύναμη που της δίνει η ίδια η κοινωνία και παλεύει να αποδείξει "ότι δεν είναι ελέφαντας", να πείσει πως μπορεί να διαχειριστεί την εξουσία "όχι πολύ έξω από το σύστημα", αντί να δώσει στον κόσμο την προοπτική και τον δρόμο για την ανατροπή της κατάστασης, που δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση.

«Παλμός της Καλύμνου»




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου