Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Η ιστορική ευθύνη της αριστεράς για ανατροπή και σωτηρία του τόπου

(Του Θανάση Αθανασίου)
“Χτες Ήταν Νωρίς, Αύριο Θα Είναι Αργά, Σήμερα Είναι η Ώρα!” (Β.Ι. Λένιν)
Τόσο η Ελλάδα .όσο και ολόκληρη η ΕΕ, έχουν εισέλθει σε μια δίνη κρίσης, που δεν δείχνει να έχει τέλος και το μόνο βέβαιο είναι πως η καταστροφική της πορεία θα ισοπεδώσει κάθε κεκτημένο των εργαζομένων και θα αφήνει καθημερινά πίσω της χιλιάδες θύματα ανέργων, εξαθλιωμένων ανθρώπων, που θα «τσουβαλιάζονται» στα συσσίτια και θα βιώνουν κάθε μέρα το φόβο της πείνας, της έλλειψης στέγης  και της εξαχρείωσης.
Δεν υπάρχουν πλέον προσχήματα ούτε οι περιβόητες «κόκκινες γραμμές», τις οποίες προέβαλλαν οι διάφοροι «μνημονιοσκεπτικιστές» βουλευτές των κομμάτων της εξουσίας του 30% (με βάση φυσικά τα στημένα γκάλοπ των εντεταλμένων μιντιομαντατοφόρων), που διαρρηγνύουν κάθε φορά τα ιμάτιά τους πως δεν θα ψηφίσουν μέτρα και απολύσεις και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, είναι οι πρώτοι που τρέχουν να συγχαρούν τους κομματικούς τους αρχηγούς, για την επιτυχία στην υπερψήφιση πακέτων επαχθών μέτρων, που συμβάλλουν τα μέγιστα στην καταστροφή του ό,τι έχει απομείνει όρθιο σ’ αυτό τον τόπο.
Οι μάζες πλέον βρίσκονται σε απόγνωση και δέχονται το ένα κτύπημα μετά το άλλο, αδύναμες να αντιδράσουν σ’ αυτή την επίθεση, που τρομάζει ακόμα και τον πιο απαισιόδοξο νου.
Η απαισιοδοξία, η κατάθλιψη και η έλλειψη νηφαλιότητας από τις μάζες, είναι το βασικό χαρακτηριστικά, που οδήγησαν μια κοινωνία,  που χρόνια ολόκληρα κάθονταν στον καναπέ, απέναντι από την τηλεόραση, να έχει πλέον ταμπουρωθεί πίσω … από τον καναπέ και να προσπαθεί να σώσει, ό,τι θα μπορούσε να σωθεί, από την λαίλαπα της βαθύτερης κρίσης που συγκλονίζει τον παγκοσμιοποιημένο (τραπεζικό) καπιταλισμό.
Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή  πραγματικότητα, στενεύουν τα περιθώρια σε δραματικό βαθμό και η αναγκαιότητα για να δοθεί λύση στην όλη κατάσταση, είναι πλέον εμφανής στα συνθήματα των εργαζομένων που κατακλύζουν τους δρόμους, προσπαθώντας να περισώσουν, οτιδήποτε απομένει όρθιο, από τα εργασιακά τους δικαιώματα και την ίδια τους τη ζωή, που καταστρέφεται μέρα με την μέρα, από τις πιο σκληρές και απάνθρωπες πολιτικές, που εφαρμόζουν οι εντεταλμένοι των κέντρων των διεθνών τοκογλύφων.
Έχει πλέον παρέλθει η φάση, που οι εργαζόμενοι και όλος ο λαός, μπορούσε να κάνει υπομονή και να ελπίζει πως υπάρχει φως στο βάθος, αφού όλοι καταλαβαίνουν πως αυτό δεν είναι τίποτε άλλο,  από το τραίνο της καταστροφικής μανίας των απάνθρωπων πολιτικών, που έρχεται καταπάνω τους, για να συντρίψει ό,τι απέμεινε όρθιο.
Μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα, καλείται σύσσωμη η αριστερά αυτού του τόπου, να ενωθεί και να προτάξει την ελπίδα και την προοπτική της ανατροπής αυτής της ξενόδουλης κυβέρνησης. Οι αριστερές δυνάμεις, έλαβαν από τον λαό την εντολή αυτή, ανεβάζοντας τα ποσοστά τους σε διψήφια νούμερα.
Έχουν πια την δύναμη και την ικανότητα να βγουν ανοικτά στις μάζες, δίνοντάς τους μια προοπτική, που δεν είναι άλλη από τον ξεσηκωμό, που θα αναγκάσει την φρικιαστική συγκυβέρνηση της μειοψηφίας των υποταγμένων στα ξένα συμφέροντα, να παραιτηθεί και να φύγει, αφού χόρτασε ως άλλος Νέρωνας την ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας.
Τα κόμματα της αριστεράς και όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις του τόπου, οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να προβάλουν την βούλησή τους για μια κυβέρνηση που θα υποτάσσεται μόνο στην ανάγκη του τόπου, για επιβίωση, ευημερία και προκοπή.
Ο λαός δεν θέλει πλέον μιαν αριστερά, που θα αναλίσκεται στις πλατείες της αγανάκτησης, μιαν αριστερά που θα περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας και των συνθημάτων, αλλά μια πολιτική δυναμική, που θα σταθεί μπροστάρης στον γενικό ξεσηκωμό του λαού, για την ανατροπή.
Είναι η στιγμή των ιστορικών αποφάσεων και επιλογών, τόσο των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, όσο και της ίδιας της κοινωνίας.
Καμία πρακτική πολιτικής εκμετάλλευσης και τακτικισμού, δεν χωρά πλέον σ’ αυτή την κατάσταση και ειδικά οι αριστερές δυνάμεις, θα είναι υπόλογες απέναντι στην ιστορία.
Οι τακτικές της επίδειξης δυνάμεων και οι πρακτικές της πατρωνίας της ηγεσίας του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο όπου η εργατική τάξη έχει βουλιάξει στην εξαθλίωση, αποτελούν εγκληματικές ενέργειες εις βάρος του τόπου και της νέας γενιάς, που βιώνει την ανασφάλεια και την μοναδική προοπτική του ξενιτεμού.
Όλα τα συνδικάτα και τα κόμματα, μαζί με τον λαό, χωρίς διασπάσεις και μικροκομματικές τακτικές, μπορούν να οδηγήσουν τους λήσταρχους της παγκόσμιας πλουτοκρατίας, να φύγουν άρον άρον απ’ αυτό τον τόπο, μαζί με τα ντόπια δουλικά τους.
Το αντιμνημονιακό – ανατρεπτικό  ρεύμα,  μπορεί και πρέπει να μετατραπεί στους χειρότερους εφιάλτες, όλων  όσων επιβουλεύονται την ανεξαρτησία της χώρας και την εξαθλίωση του λαού της.
11/09/2013
Θανάσης Αθανασίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου